ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 และ 2 มีทหารบาดเจ็บและพิการเป็นจำนวนมาก วิชาชีพกิจกรรมบำบัดจึงเกิดขึ้นเพื่อฝึกความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวันด้วยตนเอง

พ.ศ. 2451 มีการอบรมบุคลากรในโรงพยาบาลเกี่ยวกับงานฝีมือในผู้ป่วยจิตเวชที่ Chicago และ Marblehead สหรัฐอเมริกา ต่อมา พ.ศ. 2458 มีการจัดตั้งโรงเรียนกิจกรรมบำบัดแห่งแรกที่ Chicago ชื่อ "Henry P. Evill School of Occupation"

พ.ศ. 2473 ประเทศอังกฤษจัดตั้งโรงเรียนแห่งแรกที่ศูนย์บำบัดผู้ป่วยโรคจิตประสาทใน Briston ก่อนจะขยายไปทั่วประเทศมากกว่า 14 แห่ง

พ.ศ. 2499 มีการก่อตั้ง สมาพันธ์กิจกรรมบำบัดโลก (WFOT) โดยการริเริ่มของ 10 ประเทศ ปัจจุบันมีประเทศสมาชิกกว่า 60 ประเทศ

กองสุขภาพจิต (ปัจจุบันคือ กรมสุขภาพจิต) ได้ขอทุนรัฐบาลไทยเพื่อส่งบุคลากรไปศึกษาต่อระดับปริญญาโทด้าน Occupational Therapy ณ ประเทศสหรัฐอเมริกา

ผู้ที่ได้รับทุนคือ นางสาวสุชาดา อรุณศรี จึงนับเป็น นักกิจกรรมบำบัดคนแรกของประเทศไทย หลังจากสำเร็จการศึกษาได้กลับมาจัดอบรมเจ้าหน้าที่อาชีวบำบัดรุ่นแรก และนำหลักการทางกิจกรรมบำบัดมาประยุกต์ใช้อย่างเป็นระบบ

พ.ศ. 2530 จัดตั้ง "ชมรมกิจกรรมบำบัด" ที่ รพ.พระมงกุฎเกล้า (น.ส.วลัยพร สุดจินดา เป็นประธานคนแรก) ต่อมาย้ายที่ทำการไป ม.เชียงใหม่ และเปลี่ยนชื่อเป็น "ชมรมนักกิจกรรมบำบัดแห่งประเทศไทย" ในปี 2536

29 มิ.ย. 2538 จดทะเบียนเป็น "สมาคมนักกิจกรรมบำบัดแห่งประเทศไทย" และภายหลังรวมกับสมาคมอาชีวบำบัดฯ เพื่อใช้ชื่อ "สมาคมนักกิจกรรมบำบัด/อาชีวบำบัดแห่งประเทศไทย" เปิดรับสมาชิกทุกระดับ

พ.ศ. 2545 สมาคมฯ ได้เข้าเป็นสมาชิกและได้รับการรับรองจาก WFOT ณ กรุงสต็อกโฮล์ม ประเทศสวีเดน

พ.ศ. 2549 มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ได้เปิดสอนหลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต (ปริญญาโท) สาขากิจกรรมบำบัด โดยนับถึงปี 2552 สามารถผลิตบัณฑิตได้ถึง 770 คน และมหาบัณฑิต 5 คน

พ.ศ. 2551 มหาวิทยาลัยมหิดล ได้เปิดสอนหลักสูตรวิทยาศาสตรบัณฑิต สาขากิจกรรมบำบัด ที่คณะกายภาพบำบัดและวิทยาศาสตร์การเคลื่อนไหวประยุกต์ (เปลี่ยนชื่อเป็นคณะกายภาพบำบัด ในปี 2553) โดยรับนักศึกษารุ่นแรกจำนวน 40 คน ซึ่งถือเป็นการขยายการผลิตบัณฑิตครั้งสำคัญของประเทศไทย